Historianët evropianë, çifutët, të krishterët dhe laikët (shekullaristët) keqdashës nuk u hamenden në sulmin e tyre mbi historinë e Perandorisë Osmane. Përdorën modelin e sulmit, shpifjes, kontestimit, shtrembërimit dhe futjes së dyshimit në tërë atë që bënë osmanlinjtë në shërbim të Akides dhe Islamit.

“Këta tanët e nisën luftën e mua më shkuan djemtë”, më pati thënë para disa kohësh një burrë i Anadrinit, i mbytur në dhembjen e tij paralizuese për dy djemtë dhe tre nipat e ekzekutuar nga forcat terroriste serbe. Edhe pas një bisede mjaft të gjatë ishte e pamundur të depërtohej perdja e trashë e traumës së tij, për t’i arritur atij në ndërgjegje argumenti për shkaktarin e vërtetë të luftës. Trauma bllokuese e mban plakun peng në idenë fikse se ‘këta tanët e nisën sherrin” dhe se po të mos ia nisnin “këta tanët”, kurrgjë nuk do të ndodhte, sepse “boll mirë ishim”.

Teza e teorisë marksiste leniniste se: “feja është opium për popullin”, në të vërtetë është një vazhdimësi e një teorie jo vetëm antifetare, por edhe antihumane që njerëzimin e përcolli gati një shekull dhe se gjatë tërë kësaj periudhe riprodhoi vetëm dhimbje shpirtërore në vetëdijen e vendeve të Evropës Juglindore, Lindore, Kinës, Kubës, e sidomos Shqipërisë dhe (më pak) Kosovës ku edhe la gjurmët më të dhimbshme.